თავისუფლების მოედანი არის მოედანი თბილისის ცენტრში, რომელიც მოხერხებულად ითვლება ქალაქის გეოგრაფიულ ცენტრად. ქალაქის ირგვლივ ყველა მოგზაურობა აქედან უნდა დაიწყოს, მით უმეტეს, რომ აქ არის ტურისტული ინფორმაციის ოფისი. ის მდებარეობს ქალაქის გულში და არის პლატფორმა ორგანიზებული წრიული მოძრაობით. რუსთაველის გამზირი-დედაქალაქის სატრანსპორტო "არტერია", პუშკინის, გიორგი ლეონიძის, გალაკტიონ ტაბიძის, კოტე აფხაზისა და შალვა დადიანის ქუჩებს მიუყვება, ხოლო თავისუფლების მოედნიდან 10 წუთის სავალზე აღმოსავლეთის მიმართულებით გადის საფეხმავლო ხიდი მდინარე მტკვარზე — მშვიდობის ხიდი.
იყო დრო, როდესაც თანამედროვე მოედნის ტერიტორია იყო მხოლოდ სივრცე ქალაქის კოჯორის კარიბჭის წინ, რომლის მეშვეობითაც ორი გზა გაიარა — კოჯორსკაია და დიგომსკაია. იმ ადრეულ წლებში მოედანს ერივანის მოედანი ეწოდა გენერალ პასკევიჩ-ერივანის საპატივცემულოდ. ამ ადგილმა ბევრჯერ შეიცვალა სახელი და დაიკავა ტერიტორია რუკაზე. და მხოლოდ მე -19 საუკუნის ბოლოს ამ ადგილს ეწოდა თავისუფლების მოედანი, რაც მას შესანიშნავად შეეფერება.
ბოლო დროს, როდესაც ცენტრალურმა მოედანმა თავი 2003 წელს გამოაცხადა, აქ მოხდა ყველაზე დიდი აქცია სახელმწიფოს ისტორიაში. ამან გამოიწვია დღევანდელი ხელისუფლების დამხობა. ამ მოვლენამ ეს ადგილი საჯაროდ გამოაცხადა და კიდევ ერთხელ დაადასტურა სახელი.
2006 წელს მოედანზე დაიდგა ძეგლი, რომელზეც გამოსახული იყო წმინდა გიორგი, რომელიც არის საქართველოსა და მისი მკვიდრთა მფარველი და დამცველი, შუბით ჭრიჭინა.
