ბორჯომის ხელუხლებელი ტყის ბილიკი: მარშრუტი
საქართველოს ღირსშესანიშნაობები მშვენიერი და ძალიან მრავალფეროვანია. და თუ ბუნების მოყვარული ხართ, მაშინ აუცილებლად უნდა დაამატოთ ღვთისმშობლის ტყის ბილიკი თქვენს" რა უნდა ნახოთ საქართველოში " სიაში.
ეს არის ეროვნული პარკი, რომელიც ქმნის შთაბეჭდილებას, რომ ადამიანის ფეხს აქ არასოდეს დაუდგამს ფეხი. მის გასწვრივ შეგიძლიათ გადაკვეთოთ დედამიწის თითქმის ყველა ბუნებრივი ზონა: წიწვოვანი, ფოთლოვანი ტყეები, შემდეგ კი შერეული და სუბტროპიკული კოლხი. ყვავილების მოყვარულები აუცილებლად უნდა მოვიდნენ მაისში, როდესაც როდოდენდრონები იწყებენ ყვავილობას.

და რაც მთავარია, ტერიტორიის გარშემო გასეირნება, თავიდანვე არ გაჩერდეთ, რადგან ცოტა უფრო შორს წასვლის შემდეგ, რეინჯერების საგუშაგოსთან ახლოს, ნახავთ წმინდა მარიამის ეკლესიას, რომელიც დაარსდა მე -9 საუკუნეში.
სანამ იქ წახვალთ, გთხოვთ გაითვალისწინოთ, რომ ჯერ უნდა დაუკავშირდეთ ვიზიტორთა ცენტრს ბორჯომ-ხარაგაულის ეროვნული პარკი. იქ პერსონალი დაეხმარება ღამისთევის დაჯავშნას და სხვა საკითხებს.
და უკვე აქ რომ ხართ, დარწმუნებული ხართ, რომ ეს სამართლიანად შეიძლება მიეკუთვნებოდეს "საქართველოს ულამაზესი ადგილების"სიას.
ტურიზმისა და ლაშქრობის უფრო მშვენიერი ადგილები შეგიძლიათ იხილოთ Madloba კატალოგის ვებგვერდზე. აქ შეგიძლიათ იხილოთ ინფორმაცია საქართველოში სხვადასხვა ტურისტული მიმართულების, ტურისტების ფოტოებისა და მიმოხილვების შესახებ.




35 კომენტარი
კომენტარის დასატოვებლად შედით ანგარიშში
В статье классно раскрывается сам маршрут: около 13 км пути через национальный парк Боржоми-Харагаули, с ощутимыми перепадами высот, поэтому прогулка получается не самой простой, но очень насыщенной. Особенно впечатляет, что по пути можно пройти сразу через несколько природных зон — от хвойных и лиственных лесов до субтропических участков, а весной ещё и увидеть цветущие рододендроны.
Мне зашли именно рекомендации от местных, которые есть в рейтинге: не спешить в начале маршрута, дойти до глубины тропы, где уже открываются по-настоящему «дикие» пейзажи, и обязательно обратить внимание на старинный храм Святой Марии IX века, который неожиданно встречается по пути.
Отзывы других путешественников тоже усиливают желание туда попасть — многие пишут, что это редкое место, где можно почувствовать полное уединение и перезагрузиться, без толп и шума.
После прочтения у меня чёткое ощущение: сюда нужно идти не ради галочки, а чтобы реально «переключиться» и пройти маршрут вдумчиво, ловя каждую деталь вокруг.
Интересно, как лучше пройти этот трек — в спокойном темпе с остановками на фото и отдых или всё-таки держать хороший ритм, чтобы прочувствовать его как настоящее испытание?