დაამატეთ ორგანიზაცია

წმინდა გიორგის ეკლესია სოფელ ახიელში

უცნობი
განახლებულია:
5.0/1 მიმოხილვა
Churches, cathedrals, monasteries and synagogues
Churches, cathedrals, monasteries and synagogues
  • ზოგადი ინფორმაცია
  • აღწერა
📍 კოორდინატები და პლუს კოდი

წმინდა გიორგის ტაძარი დგას ახიელში, ხევსურეთის მთის სოფელში. წმინდა გიორგის აქ მთავარ მფარველად სცემენ პატივს და ამ მხარის ბევრი სალოცავი მის სახელს ატარებს.

აქედან კილომეტრნახევარში წყალშუის ჯვრის სალოცავია. ირგვლივ მაღალი ფერდობები და ძველი ხევსურული ნაგებობებია, სოფელში მცხოვრები ცოტა დარჩა.

გზა აქეთ მთისაა და მხოლოდ ზაფხულში ღიაა, ზამთარში ხევსურეთის სოფლები თითქმის ცარიელდება. მგზავრობა დროის მარაგით დაგეგმეთ.

📜 სიახლოვეს

  • მთის სოფლის წმინდა გიორგის ტაძარი
  • კილომეტრნახევარში წყალშუის ჯვრის სალოცავია
  • გზა მხოლოდ ზაფხულში ღიაა

🚗 როგორ მივიდეთ

  • სოფელი ახიელი, დუშეთის მუნიციპალიტეტი; დუშეთამდე სამოცდაექვსიოდე კილომეტრია
  • ნავიგაციისთვის დააჭირეთ „მარშრუტის აგება“

✍️ იცნობთ ამ ადგილს? დატოვეთ მიმოხილვა Madloba-ზე, ასე მას სხვა მოგზაურები უფრო მალე იპოვიან.

მდებარეობის რუკა
დააწკაპუნეთ ინტერაქტიული რუკის ჩასატვირთად

მსგავსი ორგანიზაციები ახლომახლო

იმავე კატეგორიის ორგანიზაციები 5 კმ-ის რადიუსში. მანძილები მიახლოებითია და იზომება სწორი ხაზით.

გსურთ 5-ჯერ გაიზარდოთ კლიენტების რაოდენობა?

აირჩიეთ პრემიუმ განთავსება Madloba-ზე და მოიზიდეთ მომხმარებლები, რომლებიც ამჟამად მიდიან თქვენი კონკურენტებისთვის.

მინდა
1 მიმოხილვა
შეფასების მიცემა
ფოტოების ატვირთვა
  • G
    Georgeou

    გიორგა ჯაბუშანური იყო ავტორი პოემისა "იარებოდა დედაი". ის იყო ახიელიდან, და ფოტოსურათი მისი სახლის წინ არის გადაღებული. ხევსური პოეტი ივანე წიკლაური ამბობდა, რომ თავად ნანახი აქვს, როგორ წერდა გიორგა "იარებას დედაის" სანთლის შუქზე ძველ ფურცლებზე.

    პოემაში აღწერილი სცენები ძალიან ემოციური და ტრაგიკულია. დედა ტირილით ცდილობს გაანალიზოს, როგორ დაიღუპა მისი შვილი, როდესაც მას ვეფხვი დაესხა თავს. იგი აღწერს, რომ ვეფხვი არ იყო ჯაბანი და რომ შვილი ვერ გაწვდილი იყო. პოემაში ასევე არის სიზმრების აღწერა, სადაც დედა ხედავს, როგორ ებრძვიან ვეფხვი და მისი შვილი, რაც კიდევ უფრო ამძიმებს მის ტკივილს.

    ბოლოდ ბოლო, ავტორი ამბობს, რომ აღარ უნდა იტიროს, რადგან მისი შვილი აღარ არის. პოემა სავსეა მწუხარებით, მაგრამ ასახავს იმედს, რომ მისი შვილი მაინც დარჩება ჯარში და ბრძოლაში.