გრიბოედოვის ქუჩაზე რუსთაველის მეტროდან სულ რაღაც ხუთი წუთის სავალზე დგას მოკრძალებული, ერთი შეხედვით, სასახლე. იგი მდებარეობს ანდრეი ტუნებეგოვის ყოფილი სახლის პირდაპირ. სახლს რამდენიმე ძველი საფეხური უახლოვდება მეორე სართულზე. პირველი სართულის კედლები პირქუშ ყავისფერშია შეღებილი, ისევე როგორც მოპირდაპირე სახლი, თითქოს იგივე მხატვარი ცდილობდა ამ საღებავის ქვეშ ყოფილი ბრწყინვალების დამალვას. მაგრამ ეს გაპარტახებაც კი არ მალავს იმ მდიდარ ისტორიას, რომელსაც სასახლე მალავს.
მეზობლისგან განსხვავებით, ტუნებეგოვის სახლი უკეთ მოვლილი ჩანს. მაგრამ ანანოვის სასახლის ინტერიერი ერთი შეხედვით გასაკვირია. მხოლოდ მეორე სართულზე ასვლაა საჭირო და სრულიად განსხვავებული სურათი იხსნება თვალწინ: კედლები მორთულია ულამაზესი ნახატებით, რომლებიც ფარავს სივრცეს და ქმნის სიმშვიდისა და კომფორტის ატმოსფეროს. აქ გსურთ იხილოთ მრგვალი მუხის მაგიდა მწვანე ბაჟრით, სურნელოვანი ვაშლის ღვეზელით და, რა თქმა უნდა, დახვეწილი ღვინის ბოთლით. ბოლოს და ბოლოს, ღვინის გარეშე ეს სახლი სულ სხვა იქნებოდა.
მეღვინე ანანოვი აქ არა მარტო ცხოვრობდა, არამედ ღვინის ბიზნესსაც მართავდა, რომელიც ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი იყო იმერეთში. მე-19 საუკუნის ბოლოს მან დაიწყო ყურძნის მოყვანა, როგორც ადგილობრივი, ისე ევროპული ჯიშების გამოყენებით. მე-20 საუკუნის დასაწყისში მან ყურადღება გაამახვილა ფრანგულ ჯიშებზე და უკვე 1914 წელს დააარსა უდიდესი ვენახი. მისი ქარხნები, რომლებიც აშენდა ფრანგი და იტალიელი ოსტატების დიზაინით, განთქმული იყო თავისი ვრცელი მარნებით. პროდუქცია, მათ შორის ღვინოები, შამპანური და კონიაკი, ძალიან პოპულარული იყო საქართველოს საზღვრებს მიღმა.
ანანოვი არა მხოლოდ წარმატებული მეწარმე იყო, არამედ ქველმოქმედიც. სწორედ მისი სახსრებით 1905 წელს აშენდა მე-3 გოგონათა გიმნაზია, რომელიც მოგვიანებით 66-ე სკოლის სახელით იყო ცნობილი, დღეს კი მე-4 საავტორო სკოლა, რომლის არქიტექტურა ზღაპრულ ჰოგვორტსს მოგვაგონებს. ეს გასაკვირი არ არის, რადგან ტფილისში იმ დროს ბევრი შენობა იდუმალი და რომანტიული გამოიყურებოდა.
სამწუხაროდ, დღეს მეღვინე ანანოვის სახლი კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა ნუსხაში არ არის შეტანილი და რესტავრაციას საჭიროებს. ფასადზე არსებული ბზარები მრავალწლიან უყურადღებობაზე მიუთითებს და ის, როგორც თბილისის სხვა მრავალი ისტორიული ნაგებობა, ელოდება განაჩენს: აღდგენას ან სამუდამოდ გაქრობას.







