ქართველი დიზაინერები: მოდა ხასიათითა და კულტურული კოდით

ქართული მოდა — ეს არ არის ტრენდებს დადევნება, არამედ საკუთარი ენაა: მკაცრი, გაბედული, ზოგჯერ გამომწვევიც, მაგრამ ყოველთვის ცნობადი. დღეს თბილისს ხშირად უწოდებენ რეგიონის მოდის ჰაბს, თუმცა ამ სიტყვების უკან დგანან კონკრეტული დიზაინერები, იდეები და ესთეტიკა. გავერკვეთ, რაშია ქართული სტილის ძალა და რატომ გახდა იგი ასე სწრაფად შესამჩნევი მსოფლიოსთვის.

საიდან მოდის ფესვები — კულტურა და ვიზუალური მეხსიერება

ქართული დიზაინი მხოლოდ სილუეტით არ იზიდავს — მას თითქმის ყოველთვის სიღრმე აქვს. აქ კულტურა “მუზეუმში” არ არის: ის ცხოვრობს დეტალებში, ფორმასთან დამოკიდებულებაში, ფაქტურების სიყვარულში და იმ ჩვევაში, რომ ნივთები აზრით კეთდება. ამიტომ საქართველოში თანამედროვე მოდა მარტივად რჩება აქტუალური — მაშინაც კი, როცა ტრენდები იცვლება. და სწორედ ეს “საკუთარი ხმის” შეგრძნება კოლექციებში პირველივე შეხედვით იკითხება.

სახელები, რომლებმაც ქართველი დიზაინერები შესამჩნევი გახადა

რა კვებავს დღეს ქართულ მოდას (პოდიუმის მიღმაც)

ქართული მოდა მხოლოდ პოდიუმზე არ ცხოვრობს — მას ყოველდღიურობა კვებავს. ქალაქის ტექსტურები, ღამის ენერგია, სცენა, ქუჩა და სახელოსნოები აძლევს იმ „არათანაბარ დენს“, რის გამოც სტილი თამამად და ნამდვილივით გამოიყურება. ამიტომ აქ ტრენდებს არ „აპრიალებენ“ — მათ ცხოვრობენ.

ქალაქური გარემო და ურბანიზმი როგორც ვიზუალური რესურსი

ქართული მოდა ხშირად პოდიუმიდან კი არა, ქუჩიდან იწყება — იქიდან, როგორ გამოიყურება და როგორ „ჟღერს“ ქალაქი. ქვა, ბეტონი, მეტალი, ძველი ფასადები მინის გვერდით, вывесკები, კიბეები, ჩრდილები და ანარეკლები — ეს ყველაფერი აჩენს ჩვევას, იფიქრო ფორმითა და ფაქტურით. ამიტომ ტანსაცმელში ასე ბევრია „არქიტექტურა“: მკაფიო ხაზები, შეკრული სილუეტები, გააზრებული პროპორციები და შინაგანი საყრდენის განცდა.

აქ ურბანიზმი არ არის დასავლური სტრიტსტაილის კოპირება — ეს არის საკუთარი ვიზუალური რიტმი. ქალაქი გაძლევს კონტრასტს: უხეში და დახვეწილი, მკაცრი და ცოცხალი, ახალი და ძველი — და ეს კონტრასტი ბუნებრივად იქცევა სტილად. ამიტომაც ჩნდება შთაბეჭდილება, რომ ნივთები თითქოს „იჭერენ“ ადამიანს: ისინი თითქოს ისეა „აწყობილი“, როგორც თავად ქალაქია აწყობილი — სხვადასხვა ეპოქისა და მასალისგან, მაგრამ ერთი ლოგიკით.

მოკლედ: საქართველოში ურბანული გარემო პალიტრასავით მუშაობს — ის დიზაინერებს ასწავლის, რომ ილაპარაკონ არა მორთულობებით, არამედ ფორმით, ფაქტურით და ხასიათით.

სუბკულტურები/ღამის კულტურა — სიმამაცისა და ექსპერიმენტის წყარო

საქართველოში ღამის ცხოვრება უბრალოდ „სად წავიდეთ საღამოს“ არ არის — ეს არის გარემო, სადაც სტილი ნამდვილობაზე მოწმდება. კლუბებში, კონცერტებზე, ბარების კვარტლებში და ღამით ქუჩებში ტანსაცმელი ვეღარ რჩება ვიტრინად და იქცევა ენად: განცხადებად, განწყობად, გამორჩევის ან, პირიქით, დამალვის გზად. აქედან მოდის სილუეტებში სიმამაცე, მოულოდნელი შეხამებები, სიყვარული შავის, ტყავისა და მეტალის მიმართ, მკვეთრი ხაზის და ეფექტური დეტალებისკენ.

სუბკულტურები/ღამის კულტურა — სიმამაცისა და ექსპერიმენტის წყარო
საქართველოში ღამის ცხოვრება უბრალოდ „სად წავიდეთ საღამოს“ არ არის — ეს არის გარემო, სადაც სტილი ნამდვილობაზე მოწმდება. კლუბებში, კონცერტებზე, ბარების კვარტლებში და ღამით ქუჩებში ტანსაცმელი ვეღარ რჩება ვიტრინად და იქცევა ენად: განცხადებად, განწყობად, გამორჩევის ან, პირიქით, დამალვის გზად. აქედან მოდის სილუეტებში სიმამაცე, მოულოდნელი შეხამებები, სიყვარული შავის, ტყავისა და მეტალის მიმართ, მკვეთრი ხაზისა და ეფექტური დეტალებისკენ.

მოკლედ: ღამის კულტურა მოდას თავისუფლების ენერგიით კვებავს — სწორედ იქ იბადება სიმამაცე, რომელიც შემდეგ ცნობად ხელწერად გარდაიქმნება.

რატომ გამოდის სტილი „მართალი“ და არა გაპრიალებული

ქართული სტილი ხშირად სწორედ იმით იზიდავს, რომ არ ცდილობს ყველასთვის „მოსახერხებელი“ იყოს. ის არ არის იდეალურ სურათზე, არამედ სიმართლესა და განცდაზეა: ნივთი თავდაჯერებულად ზის, ხაზი მკაცრია იქ, სადაც უნდა იყოს მკაცრი, და რბილი — იქ, სადაც ეს образს აძლიერებს. ამ მიდგომაში ნაკლებია დეკორატიული „სიმპათიურობა“ და მეტი — ხასიათი, ამიტომაც ტანსაცმელი უფრო პოზიციას ჰგავს, ვიდრე კომპრომისს.

კიდევ ერთი მიზეზი — ხელობის (რემესლის)ადმი პატივისცემა. როცა ყურადღება მიმართულია ჭრილზე, посадკაზე, ნაკერზე, ქსოვილსა და ფურნიტურაზე, სტილი დამაჯერებელი ხდება ზედმეტი გლანცის გარეშე. თუნდაც „სიმკაცრე/უხეშობა“ შეიძლება გააზრებული იყოს — როგორც დეტალი, რომელიც ნივთს სიცოცხლეს მატებს და არა როგორც ხარვეზი. ამიტომ ქართული მოდა ხშირად არ „გააპრიალებს“ ემოციას — ის მას ში ტოვებს.

მოკლედ: აქ „სიმართლე“ არის სიმამაცე — რეალობა არ გაალამაზო, არამედ გადააქციო მას სილუეტად, ფაქტურად და განწყობად.

ახალი ტალღა — როგორ იცვლება სცენა

ქართული მოდის სცენა ერთ ჩამოყალიბებულ „გამოსახულებაში“ არ გაჩერებულა — ის აშკარად განახლდა. ჩნდება ახალგაზრდა ბრენდები, იცვლება მასალები და მიდგომები, ხოლო ვიზუალური ენა უფრო ფართო და თავისუფალი ხდება. სწორედ ამიტომ ინტერესი ქართულ დიზაინზე არ ქრება: ის ვითარდება, მაგრამ თავის ხასიათს არ კარგავს.

ახალი ბრენდები: რას ცდიან?

ვიზუალური ენა სულ უფრო მრავალფეროვანი ხდება

Сირთულეები ინდუსტრიაში — რა უშლის ხელს ზრდას

ქართული მოდა თავდაჯერებულად გამოიყურება, მაგრამ ამ სურათის უკან რეალური საბაზრო შეზღუდვები დგას. ეს არ არის „პრობლემები პრობლემებისთვის“ — ეს არის პირობები, სადაც ბრენდები სწავლობენ უფრო ზუსტად მუშაობას: დათვალონ თვითღირებულება, იპოვონ წარმოება, ააგონ ცნობადობა და გავიდნენ გარე აუდიტორიაზე. ამიტომაც აქ ზრდა ხშირად არ არის სწრაფი, მაგრამ არის მდგრადი.

როგორ გაიგოს და „ატაროს“ ქართული სტილი ტურისტმა/ექსპატმა

ქართული სტილი ფოტოზე ადვილად შეგიყვარდება — მაგრამ კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია გაიგო, როგორ მუშაობს ის რეალურ ცხოვრებაში. ქვემოთ არის პრაქტიკული მინი-გაიდი: რა ნიშნებით ამოიცნო „ის“ დიზაინი, როგორ აირჩიო ნივთი ისე, რომ მართლა ატარო, და რა წამოიღო საქართველოდან — არაბანალური, მაგრამ რეალურად სასარგებლო შენი გარდერობისთვის.

ქართული სტილის საიდუმლო ბრენდში კი არა, ფორმაში, ხარისხსა და ხასიათშია.

ქართული მოდა — ეს არის ადვილად ამოსაცნობი სტილ-კოდი: ძლიერი ფორმა, კონტრასტი, ტაქტილური მასალები და „გამოსვლად“ ქცეული ტანსაცმლის შეგრძნება. ამ ყველაფრის უკან დგანან კონკრეტული სახელები — მსოფლიო ვარსკვლავებიდან დაწყებული, ახალი ტალღის ბრენდებით დასრულებული, რომლებიც სცენას უფრო მრავალფეროვანს და რეალურ ცხოვრებასთან ახლოს ხდიან. და მთავარი: ეს ესთეტიკა ტრენდებში არ იშლება, რადგან დგას ხასიათზე, ხარისხზე და საკუთარ ხმაზე.

❓ თქვენ რომელი ქართული დიზაინერი გახლავთ უფრო ახლოს განწყობით — მკაცრი მინიმალიზმი თუ თამამი დრამატურგია?